Caïssa: Luctor et emergo
Review 2007- 2008
Door Arjan Mulder

Februari 2008. In een klein gemeenschapscentrum zitten drie spelers aan een geïmproviseerde bar. Twee ervan hebben zojuist een biertje besteld. "Het kan nog net," zo vinden zij. Hoewel alle partijen reeds beëindigd zijn en hun chauffeur heel graag naar huis wil, kan dat ene biertje er nog wel af. Er is immers wat te vieren.
De derde persoon houdt het op frisdrank. Niet dat hij chauffeur is, maar bier is niet zijn drank, en voor een Bacardi-Cola is het nog te vroeg in de week. Hij straalt achter zijn sinas. Twee uur eerder had hij zijn eerste overwinning van het seizoen geboekt. En wat voor één! Als oud lid is Henk Strating voor velen op de schaakvereniging Caïssa een bekend persoon en bovenal een gerenommeerd schaker. Echter op het vlak waar ervaren spelers het juist vaak winnen, is Henk ten onder gegaan: het eindspel.
De drie personen proosten nog maar eens op het behaalde succes. Ze kijken rond of er bittergarnituur mogelijk is, maar op dit late uur is de keuken reeds gesloten. In 't Huiken zou René ongetwijfeld een uitzondering gemaakt hebben voor de geliefde schaakvereniging. Maar we zijn niet in 't Huiken. We zijn in Nunspeet.
Een vierde persoon komt bij het drietal staan en bestelt ook een biertje. Helaas voor hem wordt er in dit centrum niet zijn geliefde Hertog Jan geschonken, maar moet hij het doen met een Heineken. Ach wat, op een moment als dit, smaakt alles. Niet alleen om het succes te vieren, maar ook om zijn enigszins knullige nederlaag een beetje weg te drinken. Het heeft gelukkig niet uitgemaakt. Na de overwinning van Dick, wist hij dat zijn partij niet beslissend was en daardoor valt de pijn wel mee.
De wedstrijdleider van Nunspeet komt de schaakzaal uit. Hij loopt naar de bar en feliciteert één van de nu 4 personen aan de bar. Hij is niet blij, dat zie je. Helemaal niet blij. Nunspeet had de kans te scoren, maar liet het na. Enigszins gefrustreerd kijkt hij naar één van zijn spelers die net het pand verlaat. Je ziet hem bijna denken: "Had doorgespeeld! Die pionvoorsprong was genoeg, ondanks ongelijke lopers. Misschien was het dan anders gelopen…" Een ander van het viertal aan de bar volgt zijn blik en neemt glimlachend een slok van zijn bier. 'Ja, hij heeft geluk gehad. Hij had moeten verliezen.'
De wedstrijdleider blijft nog even kletsen en vertrekt dan ook. Waarschijnlijk zal hij vannacht slecht slapen. Na een gelukkige promotie vorig jaar, moet Nunspeet wederom vrezen voor degradatie. Een vrees die later in het jaar gegrond zou zijn. Na één jaar 2de klasse mag Nunspeet zich weer opmaken voor een jaar 3de klasse.
De chauffeur heeft zijn jas al aan. Dick wil, ondanks zijn prachtige overwinning, graag naar huis en wenkt het viertal. De heren drinken hun glazen leeg en volgen hem naar buiten. Achteraan loopt de persoon waarvan de wedstrijdleider van Nunspeet de hand schudde. Hij ademt de frisse februari-lucht in en lacht: "We hebben overleefd. Het was een zware rit, maar we hebben overleefd." Voor hem zou het zijn laatste overwinning zijn in het seizoen, maar het maakte al niet meer uit. Schaakvereniging Caïssa had daar, op die koude februari-avond, behaald waar het voor ging en waar weinig mensen eigenlijk rekening mee hielden: Caïssa blijft in de 2de klasse van de OSBO.

En wat een prachtig seizoen was het!
Het seizoen 2007 - 2008 kan heel moeilijk in één woord worden samengevat. Als echter woorden gekozen moeten worden, komt het in de buurt van 'knokken', 'worstelen' of misschien zelfs 'overleven' of 'overwinnen'. Vandaar de titel: Luctor et emergo. Ik worstel en kom boven. Want dat het een worsteling zou worden, daar was iedereen het wel over eens in de maanden voor de aanvang van dit seizoen.
Dat Sibbele Bonthuis na dit seizoen onze vereniging zou verlaten, was al bekend. Na zijn verhuizing naar Meppel had hem voor hem weinig zin om elke week heen en weer te rijden. Voor het eerste team van Caïssa was dat geen groot probleem. Hoewel Sibbele enkele keren had ingevallen, was hij geen basisspeler. Voor Caïssa2 was het echter funest. Ondanks een nette promotie een jaar geleden, werd besloten om het tweede team op te doeken, zodat alle aandacht op het eerste team kwam.
En dat was ook nodig, want waar meerdere mensen voor vreesden, werd werkelijkheid. Topspeler Folke van Dorp ging zijn ambities achterna en ging voor ZSG in de KNSB spelen. Voor Caïssa was dit een flinke tegenvaller, want de voorgaande jaren was degradatie naar de 3de klasse een heet hangijzer geweest. Weliswaar werd degradatie 2 jaar relatief simpel ontlopen, de angst bleef altijd. Met het vertrek van Folke naar ZSG werd deze angst een stuk groter. Folke was de absolute nummer 1 van de club en zijn vertrek zou een fikse aderlating zijn.
Toen de poule indeling bekend werd, was iedereen met elkaar eens: Caïssa zou een uiterst zwaar seizoen tegemoet gaan, waarin het meer dan ooit moest knokken om degradatie te ontlopen. Sommigen hadden meer hoop dan anderen en in een poll op ons geliefde forum waren de meningen verdeeld. Een aantal citaten:
"We vechten tegen degradatie, dat helpt niet, we degraderen" Bart
"Net geen degradatie...we gaan mazzelen" Markus
"Helaas, tot de laatste wedstrijd onzeker over degradatie, maar uiteindelijk degraderen" Arjan
"Caissa zal niet degraderen" Marc

Gelijk in de eerste wedstrijd blijk dat onze vrees gegrond was. Thuis tegen O&O uit Kampen werden we genadeloos afgestraft. Hoewel er niet eens zo gek gespeeld werd, was de eindstand hard en pijnlijk: 1½ - 6½. Alleen Dick, Har en Peter konden een half puntje stelen. We wisten dat O&O op papier veel sterker was en dat verliezen helemaal geen schaamte was. Maar dit verschil was wel erg groot.

Met de schrik nog in de benen werd een maand later afgereisd naar Epe, waar De Zeven Pionnen zijn opwachting maakte. Met gemiddeld 50 punten meer in rating, wist men dat wederom voor elk punt gevochten moet worden.
En had De Zeven Pionnen een offday, of hadden wij een goede dag? Wat het ook was, de uitslag was zeer verrassend. Zonder al te veel zelfvertrouwen wisten we De Zeven pionnen te verschalken. Na vlotte overwinningen van Markus Voulon en Gerrit Kroneman en een remise van Arjan stonden we al snel op een goede voorsprong. Deze voorsprong van 2 punten bleef tot het eind staan, door remises van Bart en Peter en een mooie overwinning van Fred wonnen we zeer verrassend met 3 - 5. Caïssa verliet Epe in absolute feeststemming. De eerste 2 punten waren binnen en die kunnen wel eens heel belangrijk zijn in de rest van het seizoen.

In december volgde vervolgens de uitwedstrijd tegen Heerde. Met moeite werd een team samengesteld en met dank aan Arjan, die op zijn verjaardag wel kon spelen, en Jacob werd toch met een 8-tal aangetreden. Beide teams waren redelijk aan elkaar gewaagd en op meerdere partijen bleven onbeslist. Markus haalde een nette remise tegen nestor Koetsier, terwijl Peter voor het eerst niet verloor van nestor Abels. Ook Arjan, Ludo en Marc haalden remises uit het vuur. Voor Bart, Har en Jacob waren er echter geen punten en Heerde versloeg ons in een sportief duel met 5½ - 2½. Met 2 punten uit 3 wedstrijden gingen we het nieuwe jaar in. Allen wisten dat de komende 2 wedstrijden doorslaggevend zouden zijn. Het bleek namelijk al uit de uitslagen van de andere wedstrijden in de poule dat naast De Zeven Pionnen ook De Combinatie en Nunspeet degradatiekandidaten waren. Deze twee teams waren onze volgende opponenten.

Veilig in het thuishonk, doch in een ruimte met wankelende tafeltjes en een (veel te) warme kachel, werd de wedstrijd tegen De Combinatie (Harderwijk) gespeeld. Hun opstelling was echter niet heel veel beter dan de onze en gaandeweg bleek dat we het voordeel op vele borden hadden. Het meest opvallend was wel de nette overwinning van invaller Ludo. Ook Arjan en Bart zegevierden en met remises van Peter, Har, Fred en Marc konden we een 5 - 3 overwinning noteren. Na deze nette overwinning beseften we plots dat we er goed voorstonden, omdat niet alleen De Zeven Pionnen achter ons lag, maar ook Nunspeet en De Combinatie. Echter wachtten ons nog de Wedstrijd van het jaar.

23 februari 2008. Nunspeet versus Caïssa. Een keihard degradatieduel. Op papier zag het er goed uit voor Nunspeet. Bovendien hadden ze wat goed te maken, na het verloren jubileumduel afgelopen september. Boven alle verrassing kwamen wij echter met 0 - 3 voor, door snaarstrakke overwinningen van invaller Gerrit, Bart en (vooral) Marc. Nadat Arjan en Peter remises haalden en Fred helaas verloor, lag alle druk op Dick en Markus. Dick maakte er een geweldig succes van door op fraaie wijze zijn partij te winnen. De nederlaag van Markus deed er niet meer toe. Nunspeet - Caïssa: 3 - 5! Nadat bekend was dat zowel De Zeven Pionnen als De Combinatie hun wedstrijd verloren hadden, wist men het: Caïssa kan niet meer degraderen. Op meerdere gezichten stond een paar weken lang een flinke lach, want met afwezigheid van Folke was toch maar een prima prestatie behaald. Deze lach werd nog groter toen in maart een gerucht rondging. Zou Folke volgend jaar weer voor Caïssa spelen, en met hem enkele andere spelers meenemen? Als dat zo was, dan was Caïssa, met de huidige vorm van haar spelers, plots promotiekandidaat. De zon ging schijnen.

Echter moest eerst dit seizoen nog afgewerkt worden. In maart kwam Het Briesend Paard op bezoek. Het paradepaardje van Marc, die veel ex-collega's in Urk heeft wonen. Hij wilde uiteraard meespelen en hij kwam zijn beloftes na, met een prima overwinning. Het Briesend Paard had een tegenvallend team naar Elburg gestuurd en dat bleek op de borden. Marc won dus, zo ook Dick. Tevens konden we voor het eerst onze Roemeense joker inzetten, in de persoon van Tonea Gabriel Felician, die gelijk van zich liet spreken en een klinkende overwinning boekte. Toch werd het nog spannend toen Arjan in een lastig eindspel terecht kwam. Niet wetende dat de stand 3½ - 3½ was, schaakte hij verbeten door en haalde de winst. Een overwinning in stijl, zowel voor Arjan als Caïssa.

Absolute feeststemming bij de heren. Waar in het begin van het seizoen nog gevreesd werd voor degradatie en een aantal van 0 overwinningen, bleek Caïssa dus uitstekend mee te komen met de rest. Het kon zelfs nog strijden voor de tweede plaats in de eindstand, wat wellicht promotie kon betekenen. De laatste opponent was DZC, een combinatie van de schaakverenigingen Dronten en Zeepaard (Zeewolde). Hier werd snel duidelijk dat DZC toch een maatje te groot is. Ondanks een nette overwinning van Fred en goede remises van Tonea, Har en Marc verloren we met 5½ - 2½.
Het seizoen zat erop.
4 overwinningen in 7 wedstrijden. Vooraf zou voor 2 overwinningen al geproost worden. Met een vierde plaats in de eindstand mogen we terug kijken op een geslaagd seizoen waarin we keihard gewerkt hebben. Maar het harde werken werd beloond met lijfsbehoud in de tweede klasse. Het seizoen bevestigde ook dat spelers die voorheen in het tweede team uitkwamen, prima konden meedraaien in de tweede klasse. Ofschoon we meestal qua rating de ondergeschikte waren, hebben we onze huid meerdere malen duur verkocht. Nunspeet en De Zeven Pionnen zullen waarschijnlijk een paar keer diep slikken, volgend jaar in de derde klasse.
Wat nu begint is het vooruitkijken naar het volgend seizoen. De situatie is 180 graden omgedraaid, want vreesden we vorig seizoen nog voor degradatie, het komend seizoen wordt gesproken over promotie, want eerdere geruchten zijn waarheid geworden: Zesvoudig clubkampioen Folke keert terug naar Caïssa. Met hem komen twee waardevolle spelers, Auke-Jon en Espen, mee. Deze twee nieuwe leden behoren zeer zeker thuis in het eerste team van Caïssa en met deze enorme aanwinst zin de verwachtingen voor komend seizoen hoog.
2007 - 2008 zit erop. Een jaar van worsten, maar uiteindelijk van overleven. LUCTOR ET EMERGO!
2008 - 2009, we kijken er naar uit, want na overleven, komt dan het overwinnen?: VENI VIDI VICI?

Peter: Een jaar wat velen van te voren al verwacht hadden: een jaar van remises. Peter is als het Nederlands Elftal. Hij maakt niet uit of hij tegen een betere of een mindere tegenstander speelt. Het resultaat blijft hetzelfde. Deze speelstijl leek soms wat lafhartig, maar wat domineert is de zekerheid dat bij Peter meestal wel een half punt gescoord wordt. In de laatste ronde maakte hij helaas toch een misstap. Eindscore: 3 uit 7.

Bart: Misschien lag de meeste druk wel op hem als wedstrijdleider. Echter heeft hij zijn taak om elke keer weer een competitief team op te stellen uitstekend uitgevoerd. Zelf had hij een seizoen van pieken en dalen. Op bord 2 had hij vaak sterke tegenstanders. Vooral tegen Nunspeet wist hij meesterlijk te overwinnen. Helaas eindigde het seizoen in mineur door twee nederlagen. Ironisch op bord 3. Eindscore: 2,5 uit 7.

Har: Helaas kon Har niet zo actief zijn dit jaar, door een operatie en wat dubbele planningen kon hij slechts vier keer aanwezig zijn voor een externe wedstrijd. De resultaten zijn niet echt om over naar huis te schrijven, met drie remises en een nederlaag. Deze remises vielen opmerkelijk genoeg vaak tegen veel betere tegenstanders, dus er kan weinig over gezegd worden. Eindscore: 1½ uit 4.

Fred: Na de overwinning in Epe ging Fred extern gezien door een diep dal. In de vier wedstrijden die volgden wist hij slechts een half puntje te scoren. Na zijn verliespartij tegen Urk in de zesde ronde twijfelde hij of hij überhaupt de laatste ronde nog moest spelen. Wedstrijdleider Bart hield echter het vertrouwen in hem, en met succes. In de laatste ronde tegen DZC wist Fred zijn seizoen toch waardig af te sluiten. Eindscore: 2,5 uit 7.

Dick: Normaliter zou Dick 4 wedstrijden spelen op zijn hoogst, maar dit jaar hebben we het genoegen gehad hem ook voor een uitwedstrijd te kunnen inschrijven. Voor herhaling vatbaar! Competitief gezien draaide Dick een prima seizoen met mooie overwinningen op Nunspeet en Het Briesend Paard. Wat jammer dan ook van de nederlaag in de laaste ronde tegen DZC. Maar het positieve heerst. Eindscore 3 uit 5. 

Markus: Begon zeer sterk aan het OSBO seizoen met een overwinning tegen De Zeven Pionnen en een remise tegen Heerde. In het verdere verloop had hij echter ook veel andere dingen te doen naast het schaken, waardoor er 2 nullen tegen Nunspeet en Het Briesend Paard kwamen te staan. Nu alles rond de verhuizing klaar is, hopen we allemaal op een topfitte Markus volgend jaar! Eindscore: 1½ uit 4. 

Arjan: Haalde dit seizoen het opmerkelijke aantal van 7 keer zwart. Zijn favoriete Aljechin kwam slechts eenmalig op het bord. Vooral in het midden van het seizoen tegen De Combinatie en Het Briesend Paard waren er nette overwinningen en hij is dan ook tevreden over zijn OSBO seizoen. Daar verandert de nederlaag op het eind tegen DZC niets aan. Haalde op zijn verjaardag een remise. Eindscore: 3½ uit 7. 

Marc: Misschien we de verrassing van het seizoen. Na een trage start tegen O&O kwam hij, naarmate het seizoen vorderde, steeds beter in zijn spel. Zijn tactiek blijft omstreden, maar in eerlijkheid moet gezegd worden dat het zijn vruchten heeft afgeworpen. Vooral tegen nestor Henk Strating speelde hij fantastisch. Marc was dit jaar een absolute smaakmaker en is een belofte voor volgend seizoen. Eindscore: 3½ uit 6. 

De invallers:

Ludo: Werd gezien als vaste speler, maar uiteindelijk meer invaller. Tegen De Zeven Pionnen had hij moeten winnen. Dit maakte hij goed met goede partijen tegen Heerde en De Combinatie, waardoor de score van 50% een prima resultaat is.

Tonea: Maakte zich waar als geheim wapen tegen Het Briesend Paard en DZC. Met een score van 1½ uit 2 een prima invaller.

Gerrit: Van onschatbare waarde dit jaar. Hoewel hij niet graag naar uitwedstrijden gaat, ging hij dit jaar 2x mee, en 2x haalde hij het maximale eruit. Zijn overwinning tegen De Zeven Pionnen was wat gelukkig, maar tegen Nunspeet: Petje af!

Willem: Viel in tegen het sterke O&O en heeft daar geen score uit kunnen halen. Vatte het echter, zoals altijd sportief op.

Jacob: Heel sportief om toch mee te gaan, ofschoon het klasseverschil groot was. Jacob was kansloos, maar had wel een plezierige avond in Heerde.

Arjan Mulder, 13 mei 2008

Statistieken
Caïssa: